Permanecem estas três: a fé, a esperança e a caridade. Mas a maior delas é a caridade, que permanece no Eterno e conduz à plenitude.
Lectio Epistolae Primae Sancti Pauli Apostoli ad Corinthios XII, XXXI-XIII, XIII
XII, XXXI
Aemulamini autem charismata meliora. Et adhuc excellentiorem viam vobis demonstro.
31 Aspirai aos dons maiores. E eu vos mostrarei ainda um caminho que os transcende em excelência.
XIII, I
Si linguis hominum loquar et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens.
1 Ainda que eu fale as línguas dos homens e dos anjos, se não tiver caridade, serei como bronze que ressoa ou címbalo que retine.
XIII, II
Et si habuero prophetiam et noverim mysteria omnia et omnem scientiam, et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.
2 Ainda que eu possua o dom da profecia, conheça todos os mistérios e toda a ciência, e tenha toda a fé, a ponto de transportar montanhas, se não tiver caridade, nada sou.
XIII, III
Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.
3 Ainda que eu distribua todos os meus bens para alimentar os necessitados e entregue meu corpo ao fogo, se não tiver caridade, nada me aproveita.
XIII, IV
Caritas patiens est, benigna est. Caritas non aemulatur, non agit perperam, non inflatur.
4 A caridade é paciente e benigna. Não inveja, não age de modo indigno, não se ensoberbece.
XIII, V
Non est ambitiosa, non quaerit quae sua sunt, non irritatur, non cogitat malum.
5 Não busca sua própria grandeza, não procura apenas o que lhe pertence, não se irrita, não alimenta o pensamento do mal.
XIII, VI
Non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati.
6 Não se alegra com a injustiça, mas se alegra com a verdade.
XIII, VII
Omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.
7 Tudo suporta, tudo crê, tudo espera, tudo sustenta.
XIII, VIII
Caritas numquam excidit. Sive prophetiae evacuabuntur, sive linguae cessabunt, sive scientia destruetur.
8 A caridade jamais passa. As profecias cessarão, as línguas se calarão, e a ciência desaparecerá.
XIII, IX
Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus.
9 Pois conhecemos apenas em parte e apenas em parte profetizamos.
XIII, X
Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est.
10 Quando vier o que é perfeito, desaparecerá aquilo que existe apenas em parte.
XIII, XI
Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quae erant parvuli.
11 Quando eu era criança, falava como criança, compreendia como criança e pensava como criança. Quando me tornei homem, deixei para trás o que pertencia à infância.
XIII, XII
Videmus nunc per speculum in aenigmate, tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte, tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum.
12 Agora vemos como por um espelho, em enigma. Depois veremos face a face. Agora conheço em parte. Depois conhecerei plenamente, como também sou plenamente conhecido.
XIII, XIII
Nunc autem manet fides, spes, caritas, tria haec, maior autem horum est caritas.
13 Permanecem agora a fé, a esperança e a caridade, estas três. Mas a maior delas é a caridade.
Reflexão:
O instante se abre quando o ser permanece diante daquilo que não passa.
A caridade permanece quando todas as formas submetidas ao tempo chegam ao seu termo.
O conhecimento contempla apenas em parte aquilo que sustenta e envolve toda existência.
Há uma profundidade que se revela quando aquilo que é parcial se abre à plenitude.
A fé contempla o invisível, a esperança atravessa o tempo e a caridade permanece.
Nela, o coração repousa sem se dispersar diante da passagem dos acontecimentos.
O instante recebe uma profundidade que não provém da sucessão das horas.
E aquilo que permanece no Eterno começa a iluminar cada momento da existência.
Leia também:
#LiturgiaDaPalavra
#EvangelhoDoDia
#ReflexãoDoEvangelho
#IgrejaCatólica
#Homilia
#Orações
#Santo do
